Lucienne Bruggeman
Een hart dat honderd jaar blijft kloppen
nog veel te jeugdig om al te stoppen,
integendeel we mijden slenter en sleur
al staat de koude winter voor de deur.
Na zoveel jaren, hier en daar wat sleet,
wie zegt dat hij nooit iets vergeet
heel serieus is hij zeker niet,
‘t Voornaamste als je van ’t leven maar geniet.
Je ziet en hoort allicht wat minder,
“wat blieft, wat zegt die nu, wie is dat ginder?”
Neem mijn hand en wandel een pauze
al kraken mijn ledematen van de artrose.
Een nieuwe dag, de lucht wordt weer hemelsblauw
en aan de naakte takken hangt nog dauw,
de zon brengt de vroege vogeltjes mee,
en weer doen we een wandelingetje met ons twee.
Vandaag voel ik me opgewekt en blij,
met zoveel dankbare mensen rondom mij.
Als ’t God belieft, we gaan dat zeker zien
tot over “ja zeg maar, een jaar of tien.”
Lied op de wijze van: In de stille Kempen
Ode aan de honderd jarige Lucienne
Een november avond
in de maneschijn
hoord ‘ik Bertha roepen
‘k zal gauw moeder zijn.
Luci (enne) werd geboren
’t was groot feest dichtbij
d’ eerste van drie dochters
Met twee broertjes bij.
Refrein:
Hoe schoon hier op ’t haantje
met MOEDER erbij
Dat is hier op ’t haantje
de hemel voor mij.
Hoe schoon hier op ’t haantje
met OMA erbij
dat is hier op ‘t haantje
de hemel voor mij.
Van de nonnen kreeg ze
heel veel godsdienstles
maar ook d’ and’re vakken
waren een succes.
’t wordt een kloosterzuster
had ma mère voorspeld
’t is niet uitgekomen
(want) Arsène was haar held.
Refrein
Uit zijn duivenkoten
had Maurits goed zicht.
Zag Lucienne lopen,
met Arsène heel dicht.
’t Viel in goede aarde,
dat Lucienne ‘t mocht,
want de beste paarden
zijn op stal verkocht.
Refrein
Rita kwam als eerste,
bij ’t gelukkig paar,
Willy kwam ter wereld,
zus was al twee jaar,
Arsène en Lucienne
trainden dapper voort,
maar van hun exploten
werd niets meer gehoord.
Refrein
Gaat het soms wat minder
als iets tegenslaat.
heb je ook wat hinder
als je rechtop staat.
Steekt de reuma tegen
hulp zal er wel zijn
weet dat na de regen
komt weer zonneschijn.
Samen zingen wij nu,
voor haar honderd jaar
Heffen wij het glas
en toasten al te gaar.( godwaert = fons de fauw)
Refrein
Publicatiedatum: 06/11/2019
Het weer
Snelgids
· Contacteer Sint Caroluskerk
· Zo is Doomkerke
· Doomkerke in een notendop
· Dorpslied
· Kamphuislied
· KFC Doomkerke lied
· Uw (handels)zaak toevoegen
· Zoek in deze site
Moppen van Fonne
The story of little duimpy
Voor zij die de eerste les goed geleerd hebben.
There wasseris a little boy, who was so little that everyone gave him the byname of little Dumpy. He had six brothertjes and six sistertjes. His father was a woodhacker and his mother was working in the householding.
On a given day, the father said: “I hold it no longer out, I word myself the blubber. What do hou gonna do now?” Mother said: ”Well what will you do.?” The father answered: “To morrow I bring alle the little bloeikens into the wood and when they are far genoegh, I let them in the steak.”
But little Dumpy, very good by time and haertstiike pienter, had heart everything. At night, he at two sneads of bread and slipped out of the bed. He went to the tuinpatch and propped his brooksacks full of kaiselstones.
The next morning the fatherbracht the children into the wood. But by every step, Little Dumpy let fallen a kaiselstones. When the were far genoegh in the wood, the father let them in the steak. But Little Dumpy sead to his brothertjes and sistertjes: “kelm on, kelm on, doenot kraai. I bring you heelhouds back.”
And via his kaiselstones they came home. The father was jus sitting on tweecee and he heard the doorbell clingel. There was the hole nest again thous.
The next morning the father did theselfde, but Little Dumpy had no time to pick up kaiselstones, so he did it with a packy of volcorn bread of a welknown mark (the only that you smite away is the verpacking.!)
When the daddy letthem in the steak again, Little Dumpy said upnex: “Kelm on, kelm on, I bring jou heelhouds back just like gister”. But he could not find the way, becauses the vereckte mushes had eaten up the bread. The children kraai and kraai. Little Dumpy said: “Keep your big waffles shut” and he clautered in a tree, looked om his heen and saw a little lightje. It was the light of the house of the big Rous. That was rotten, because the Rousen like to eat little children up with houd and hair.
But as I said, Little Dumpy was very pienter and was not afraid at all. 's Nights, when the Rous was maffing, he packed the seven miles lears of the Rous and all his money and his checkbookje. He wecked his brothertjes and sistertjes loyed them up his shoulders and putste the plate.
The father stood by the gardenhek with a vernlooker and saw how they came ongestepped. He was very blaay and the mother of course too. And when they are not did ,they live long and happy.