Dorpslied van Doomkerke
Men spreekt hier van een plaatsje, zo schoon een waar festijn.
We trekken er naar toe, ja, dat moet Doomkerke zijn.
Met zo'n 800 mensen, voelen we ons zo rijk,
laat dat dorpje maar groeien, hebben we een klare kijk.
Hoe schoon is 't in 't Haantje,
hoe schoon is 't hier toch.
Dat smaakt hier naar vele,
dat smaakt hier naar nog.
we kunnen ons jeunen,
ja allen tegaar,
we kunnen ons draaien,
van links naar rechts en aldaar.
Ja, hier in West-Vlaanderen, ligt ons dorpje klein.
' t Is er heerlijk om wonen, ja 't is hier zo fijn.
Tussen de velden en dieren en het vele groen,
kunnen we ons draaien en keren 't is hier goed te doen.
Hoe schoon is 't in 't Haantje,
hoe schoon is 't hier toch.
Dat smaakt hier naar vele,
dat smaakt hier naar nog.
We kunnen ons jeunen,
ja allen tegaar.
We kunnen ons draaien,
van links naar rechts en aldaar.
De mensen die hier wonen, raken hier slecht weg.
Mochten ze toch gaan trouwen, komen ze weer hier terecht.
Eens de smaak te pakken, eens DAT dorpje geproefd.
't Is een echte verslaving, 't is da Zielke dat hier vertoeft.
Hoe schoon is 't in 't Haantje,
hoe schoon is't hier toch.
Dat smaakt hier naar vele,
dat smaakt hier naar nog.
We kunnen ons jeunen,
ja allen tegaar.
We kunnen ons draaien,
van links naar rechts en aldaar.
Iedereen komt aan zijn trekken, ons beste wordt hier gedaan.
Geen te kort aan feesten niemand blijft hier stille staan.
Met de kerk in het midden, met ons Dorp inZicht.
Slaan we ons handen tezamen, doen we plechtig onze plicht.
Hoe schoon is 't in 't Haantje,
Hoe schoon is 't hier toch .
Dat smaakt hier naar vele ,
dat smaakt hier naar nog.
We kunnen ons jeunen
ja allen tegaar ,
we kunnen ons draaien,
van links naar rechts en aldaar.
we kunnen ons draaien,
van links naar rechts en aldaar.
Ria Van Loocke.
Dit werd een eerste maal uitgevoerd bij het afsluiten van "Dorp inZicht" november 2007.
Het weer
Snelgids
· Contacteer Sint Caroluskerk
· Zo is Doomkerke
· Doomkerke in een notendop
· Dorpslied
· Kamphuislied
· KFC Doomkerke lied
· Uw (handels)zaak toevoegen
· Zoek in deze site
Moppen van Fonne
De zusterkens van het wit gele kruis
In de jaren zestig kwam het rijbewijs
bij ons verplicht in zwang.
Je kocht het aan een democratische prijs
een schappelijke 250 fr
.
Je had de kans tussen een A B of een C
dit alles zonder medisch attest.
Je kreeg je kaart en stempel mee
wat smeergeld deed de rest.
De nonnekens van het wit gele kruis
die vernamen ook zoiets.
De zusterkes ,die verzorgden huis aan huis
in weer en wind en reden met de fiets.
Moeder overste trok haar stoute schoenen aan
en stapte hoopvol naar 't kantoor
“ We kopen ons een auto, de fiets dat is gedaan
ook mijn dochters zijn er voor.”
Een volkswagen was hun keuze
weliswaar uit tweede hand.
De eerste dagen verliepen reuze,
ze doorkruisten 't Vlaamse land.
De garagist- verkoper op depannage,
ziet plots de nonnen langs een bosweg staan.
“Zijn de masseurkes soms op voyage
of scheelt er al misschien iets aan.?”
Met gierende banden rijdt hij achteruit
en stuift de zandige wegel in.
Hij stopt en groet van door de achterruit.
De nonnen echter roeren van geen vin.
“ Hallo “ zegt de man, “ ge kent me nog”
aan de zuster aan het stuur.
“Je hebt garantie,dat weet je toch
en depanneren duurt geen uur.”
Een korte stilte en de zuster zegt ontdaan:
“ ' t gaat zo rap niet als we dachten.
Met een occasie zijt ge bij den buk gedaan
en nu…..nu staan wij te wachten……..!!
Godwaert 11 03 99