Krommekeerstraat
Bochtige weg tussen de Bruggesteenweg en de grens met Maria-Aalter (Aalter) op grondgebied Oost-Vlaanderen. Aldaar aansluitend op Hooggoed. De weg heeft een zekere hellingsgraad leidend naar het hoogste punt van Ruiselede (27,5 meter) op de grens met Aalter. Het tracé van de weg volgt, zoals te zien op de Ferrariskaart (1770-1778), gedeeltelijk het kronkelende verloop van een beek die uitmondt in de Wantebeek en met een brug net voorbij de kromming van de beek en de weg. Op de Atlas der Buurtwegen (1842) beschreven als "Chemin du Krommekeer auAeltreshoeksken par l'endroit dit Kruisbergen" of "Krommekeer Straet". Het tweede deel van de weg ontstaat omstreeks 1840 wanneer hier, op gronden van het gemeentebestuur van Ruiselede, ontginningsdreven in dambordpatroon worden aangelegd en op de nieuwe percelen enkele landarbeiderswoningen worden gebouwd. De weg paalt aan de Vorte Bossen (cf. Bruwaanstraat) en loopt meer noordelijk door het Ruiseleeds Veld met aanpalend het Parochieveld (cf. Parochieveldstraat). De Vorte Bossen-Gallatasbossen en Ruiseleeds Veld-Parochieveld behoren respectievelijk tot de ankerplaats Schoonbergbos-Vorte Bossen-Wantebeek en Hoogveld en zijn gesitueerd binnen de omvattende relictzone Oude Veldgebieden Hoogveld-Blekkervijver-Bulskampveld. In het Ruiseleeds Veld bevindt zich de "Visserije" in de z.g. Billiets bossen, zo genoemd naar de toenmalige eigenaars en gelegen tussen de Kruisebergen en het Achterste Veld, ten noorden van de Kruisbergstraat, tegen de grens met Aalter. Deze vijver ligt in het brongebied van de Wantebeek en maakte deel uit van de z.g. "Gheeraertsvijvers". Er is zeker al sprake van de (kunstmatig aangelegde) vijver in 1800 die in 1861 door witzandwinning wordt vergroot. Op de Poppkaart (1845) en de Vandermaelenkaart (ca. 1850) staat de vijver echter niet aangeduid. In 1995 verkoopt de familie Billiet de vijver en omliggende bossen, aansluitend bij het gemeentebos aan de Kruisebergen, aan de gemeente Ruiselede die hetvoor het publiek openstelt. Het domein beslaat 11 ha en is toegankelijk via de Krommekeerstraat en de Kruisbergstraat. De grotendeels kunstmatig aangelegde vijver heeft in het midden een eiland. Landelijke straat met verspreide bewoning hoofdzakelijk bestaande uit boerenarbeiderswoningen waarvan de nrs. 8, 12, 18-24, 30 ca. 1840 zijn opgericht in het kader van de ontginningen van de nieuwe bebossing. Op de grens staat een grenspaal van 1805 ter markering van de nieuwe grens vastgelegd in 1804 (cf. infra).
Het weer
Snelgids
· Contacteer Sint Caroluskerk
· Zo is Doomkerke
· Doomkerke in een notendop
· Dorpslied
· Kamphuislied
· KFC Doomkerke lied
· Uw (handels)zaak toevoegen
· Zoek in deze site
Moppen van Fonne
't Is nooit te laat....
Een vrederechter had het druk
met minuscule zaken allerhande:
“ Een boer reed een afsluiting stuk,
een buur stak de haag in brande”.
Hij trachtte zoveel hij kon
de zaak te regelen in der minne,
hij wist het uit welingelichte bron
en moest nooit een foef verzinnen.
Op een dag , 't kantoor was al gesloten
wordt er opeens zo lang gebeld
en plots lijk uit zijn droom geschoten,
is hij naar de deur gesneld.
Hij grijpt naar 't slot, maar aarzelt even
ge weet maar nooit in deze tijd.
Ze staan u brutaal naar 't leven,
och arme ,voor een kleinigheid.
' t Is misschien wel de facteur
die nog komt langs gelopen.
Hij gaat ieder jaar van deur tot deur
om postkalenders te verkopen.
Vol verrassing ziet hij echter
Oscar en Emmerance staan.
Die vragen hijgend aan de rechter
“of ze NU nog mogen binnengaan?”
Oscar was zevenennegentig jaar.
Zij was iets jonger dan haar vent,
Meneer dacht: Dat zijn er nog een paar
voor informatie van hun testament.
Nauwelijks waren ze gezeten
of ze vielen met de deur in huis.
“ ' t Is misschien nog niet geweten
samen leven, 't is een kruis.”
“Daarom dachten we” zei Oscar
“want zo kan ik het niet verder aan,
we zullen nu na zestig jaar,
zonder ruzie uit elkander gaan.
De rechter keek verrast en zat daar
als van 't hand Gods geslagen.
“ In 's Hemelsnaam na zoveel jaar
kunt ge niets meer van elkaar verdragen.”
't Is al jaren zei Emmerance
we hielden het voor de kinderen gedekt.
't Bleef ogenschijnlijk een romance
want immers, 't is nooit uitgelekt.
De rechter kreeg een knikje van hun beiden
de oudjes waren in hun sas,
“We wachten van te scheiden…..
tot ons laatste kind gestorven was.” godwaert