Bosdreef nr. 1
Boerenarbeiderswoning, volgens kadastergegevens opgetrokken ca. 1879, als onderdeel van het in cultuur brengen van het z.g. "parochieveld", waarbij de gemeente als eigenaar van de gronden, deze in erfpacht geeft en de erfpachter instaat voor het optrekken van een woning. Volume van drie traveeën in verankerde, bruine baksteenbouw onder zadeldak (mechanische pannen) op gepekte plint. Rechthoekige, beluikte muuropeningen met vernieuwd schrijnwerk. (Opgenomen tijdens veldwerk, maar afgebroken of gedeeltelijk opgenomen in de nieuwbouw in mei 2008).
| Met dank aan: |
| Van Vlaenderen P. & Vranckx M. 2008: Inventaris van het bouwkundig erfgoed, Provincie West-Vlaanderen, Gemeente Ruiselede, Bouwen door de eeuwen heen in Vlaanderen WVL39, (onuitgegeven werkdocumenten). |
| Auteurs : Patricia Van Vlaenderen, erfgoedconsulent, Afdeling R-O West-Vlaanderen - Onroerend Erfgoed Martien Vranckx, bouwhistorica |
| De inventaris is een dynamisch document. De meest recente gegevens en fotomateriaal vind u op http://inventaris.vioe.be. |
Het weer
Snelgids
· Contacteer Sint Caroluskerk
· Zo is Doomkerke
· Doomkerke in een notendop
· Dorpslied
· Kamphuislied
· KFC Doomkerke lied
· Uw (handels)zaak toevoegen
· Zoek in deze site
Moppen van Fonne
Het ongelukkige poesje!!
Er was eens een dame uit Lichtervelde,
een waarover ik nog nooit vertelde,
die had waar ze ook ging of dee,
steeds een poesje aan de leiband mee.
Ze wandelde en pronkte op het trottoir
en alarmeerde 't beestje bij gevaar,
ze vertroetelde het poesje lijk een kind
en beschermde het bij regen en wind.
Op een dag moest ze in Brussel zijn
en voor 't gemak ging ze met de trein.
Ze kocht een kaartje voor heen en terug
ze vertrok met haar poes en streelde haar rug.
Ze nam plaats aan de deur op de bank,
ze koesterde 't poesje, want 't beestje was bang.
Ze praatte en lachte,maar 't hek was van de dam,
toen de kaartjesknipper plots binnenkwam.
Iedereen scharrelde in zijn tasje rond,
Christien zette haar poesje op de grond,
de man knipte en knikte en schoof de deur weer dicht,
maar ziet niet dat de staart van 't poesje er tussen ligt.
Het topje van 't staartje ,dat bloedde heel fel
de mensen drumden opzij, oh God wat een rel,
Christien gilde en riep de knipper terug,
“toe zere een veearts, toe help me toch vlug.”
Geen paniek zei de man vol alternatie,
hou je kalm tot aan de volgende statie.
Ik verwittig een veearts,hij zal er zijn,
zo iets verzorgen dat ligt in zijn lijn.
De trein raasde verder en daar stond Christien,
zo deerlijk had ze haar poesje nog nooit gezien,
maar straks komt de veearts wel helpen
om 't bloedende staartje van 't poesje te stelpen.
Met veel geraas, geschuur en gedonder,
stopt de trein en Christien hoopt op een wonder
“attentie” roept men door de microfoon,
iedereen dacht “zo'n boodschap is wel ongewoon.”
“Attentie” , de dame moet, om wat op te knappen
met 't bloedend poesje van het treinstel stappen.”
En wat er toen gebeurde is wel heel straf
Meer dan 15 dames die stapten eraf…………
Godwaert 01 11 95